Hoe een Yorkshire een inbreker verjaagde

Hoe een Yorkshire een inbreker verjaagde

Door Joke Loevesijn

 

Ik woon nu al een tijdje bij die verhaaltjesschrijfster van Pup in Nood. En ik moet jullie nu toch eens wat vertellen. Ze hebben ons honden toch wel nodig, hoor! Want ik moest niet voor niets het verhaal vertellen.

Ik zal je vertellen wat ik heb meegemaakt. Ik was naar bed gegaan met de baas. Want ik mag ook op het bed liggen daar. En ze hebben een hele lekkere deken neergelegd voor me. En nu denken ze: Dusty hoort nooit wat.
Jawel, dat hadden ze gedacht allemaal.

Nou, soms doe ik alsof iets hoor. Maar ik was weer naar bed gegaan en toen gebeurde er iets wat heel erg was. We sliepen allemaal en toen werd ik ergens wakker van. Ik luisterde even goed om te horen of het vrouwtje uit haar kamer was. Maar nee, haar voetstappen ken ik te goed. En ik kon er niet meer van liggen, er was iets niet pluis daar.

 

 

Ik ging grommen en daar maakte ik de baas wakker mee. Ik zeg: "Kom nou, wakker worden er is iets aan de hand bij de deur."
Eindelijk doet hij zijn ogen open en vraagt: "Wat is er Dusty?"
Nou, dacht ik, maak je niet voor niets wakker, hoor, en ik spring van het bed af en ga voor hem tollen. Nu doe ik dat nooit want ik ga gewoon altijd op mijn doel af. Maar nu was dit iets enger; het was zo donker, hè? Maar het baasje begreep me mooi want hij liep met me mee naar de tuindeur en wel zo vlug mogelijk.

En wat denk je? Er stond een manspersoon in mijn tuin. Ja, jullie horen het goed: in de nacht stond er een vreemde kerel in mijn plastuin. Nou mooi dat ik daar woest over was, echt waar. Ik heb hem dan ook even achterna gezeten tot de heg, hoor. Die komt niet meer terug, denk ik. Nou, ja, ik ben alles weer bijna vergeten maar zij niet, hoor. Jawel, ik heb bij Jack en Carla wel wat geleerd.
Een pootje aan hen bij Pup in Nood.

Jullie Dusty 007