Cento

Cento

Door Samira

 

Hallo allemaal! Mag ik mij effe voorstellen? Mijn naam is Cento en nog iets, maar dat is niet belangrijk. Ik ben een bouvier van bijna een jaar oud. Volgens mijn vrouwtje ben ik een kanjer en ben ik alles wat ze zo graag wilde.
Oké, zonder opscheppen kan ik wel zeggen dat ik erg lief ben voor andere honden, mensen en dieren. En ook met die kleine meisjes kan ik goed overweg. Mijn vrouwtje heeft ook veel tijd in mijn opvoeding gestoken, zoals ze me altijd vertelt en ik schijn uit 'een goed nest' te komen, al heb ik geen flauw idee wat ze daar nu weer mee bedoelt.

Omdat mijn vrouwtje het beste met me voor heeft, wilde ze graag meteen met mij naar de puppyklas. Echt lachen joh, allemaal hondjes net als ik en wij maar spelen terwijl onze baasjes aan de kant stonden. De eerste keer was het heel spannend. Mijn vrouwtje heeft geen auto (zoals die ronkende dingen die langsrazen genoemd worden). Omdat ik nog niet zo ver mocht lopen had zij een ander plannetje bedacht; we gingen fietsen.
Eerst wist ik niet wat dat nu weer betekende, maar al snel was het me duidelijk. Ik was net een beetje wegwijs in huis geworden en ik liet ook net dat rare bandje om zitten toen mijn vrouwtje met iets nieuws kwam aanzetten. Ik stribbelde flink tegen, maar zij gaf niet op: we zijn allebei even eigenwijs, en uiteindelijk zat het tuigje om. Nu had ik niet alleen een bandje om mijn nek, maar ook bandjes om mijn buik en borst, wat een gedoe zeg! Daarna moest ik in een mandje zitten. Dat was wel leuk en ik kreeg ook nog iets lekkers want ik was braaf!
Ik ging wel vijf keer in het mandje zitten om nog meer van dat lekkers te krijgen, maar toen vond mijn vrouwtje het genoeg. Ze riep de baas want hij moest 'even helpen'. De schrik sloeg om mijn hart; als hij moet helpen gaan we meestal iets geks doen...

Ik moest mee naar buiten en daar mocht ik weer in het mandje zitten. Weer kreeg ik lekkers voor dat makkelijke kunstje. Toen ging ze met me rondlopen terwijl ik in het mandje zat en dat was eng. Het wiebelde en ik wilde eruit springen, maar steeds als ik netjes op mijn kont bleef zitten gaf de baas me wat lekkers. Na een paar keer bleef ik maar zitten want misschien kreeg ik dan weer iets... ach het was toch eigenlijk niet zo heel eng als ik dacht. Daarna pakte het vrouwtje de fiets, toen wist ik niet wat dat was, maar nu wel. Het mandje werd op het stuur gezet en ik kreeg weer iets lekkers. Heel langzaam ging de fiets rijden. Ik kon naar mijn vrouwtje kijken en dat was fijn. Ik bleef braaf zitten en af en toe kreeg ik een koekje. Ik kon rondkijken en dat mocht ook van mijn vrouwtje, als ik maar wel netjes bleef zitten. Dat deed ik natuurlijk, je weet: ik ben heel lief.

 

 

Toen we echt gingen fietsen snapte ik de bedoeling: mijn vrouwtje wilde met me naar school. Dat was hartstikke leuk, dus elke keer als zij het tuigje pakte stond ik al klaar. Na afloop van de school was ik zo moe dat ik in het mandje op de terugweg in slaap viel; ik paste er precies opgerold in. Soms fietsten we over een hobbel en schrok ik wakker. Mijn vrouwtje zei dan "sorry" en ik sliep weer verder. Op straat vond iedereen me schattig en vaak moest mijn vrouwtje uitleggen waarom we aan het fietsen waren.

Een voordeel is dat ik nergens bang voor ben. Auto's, vrachtwagens en motoren doen me niets; ik weet dat ze geen kwaad kunnen zolang ik netjes blijf zitten. Toen ik te groot werd vor het mandje had mijn vrouwtje een andere oplossing: een fietskar! Ik krijg nu een groot tuig om en dan mag ik mee in mijn kar. Alleen als we moeten wachten bij de weg ben ik volgens mijn vrouwtje te ongeduldig. Ik ga blaffen omdat het licht op rood staat. Het helpt ook! Altijd springt het op groen als ik genoeg blaf.
Nog altijd mag ik naar school en gaan we met de fiets. Nu mag ik ook naast de fiets een stukje mee, alleen nog niet zo ver. Dat is niet goed voor mijn pootjes, zegt mijn vrouwtje. Ook het rennen naast de fiets vind ik hartstikke leuk, maar als ze mijn tuig pakt weet ik dat we echt iets heel leuks gaan doen...

Veel knuffels en pootjes van Samira en Cent