Sheila

Sheila

Door Joke Loevesijn

Dit verhaal is opgedragen aan Sheila.

Het is mooi weer en Sandra zit in de kamer te bedenken wat ze nu zal doen.
Ze heeft al zo lang een hondje willen hebben. Maar ze weet dat een hondje bij je blijft tot het oud wordt en je er afscheid van moet nemen.
Ze wil een hondje en ze zal er voor gaan! Ze is er van overtuigd dat je zo’n beestje neemt tot het oud wordt. Het is een levend wezen met gevoel en behoefte aan liefde. Net als haar dochter Chantal. Ze heeft er al met andere mensen over gepraat. En die vinden gewoon dat ze haar eigen gevoel moet volgen. Ze twijfelt niet langer en ze heeft haar besluit genomen. Ze doet het!

En ze gaat aan de slag om een leuk adresje te vinden. Dat is niet moeilijk want die zijn er genoeg in Nederland. Maar nu nog een juiste zien te vinden. Het hondje mag niet te jong maar ook niet te oud zijn vind ze. Het is niet moeilijk voor haar want via een paar mensen komt ze in contact met iemand die een klein nestje heeft.

 

Ze maakt een afspraak en gaat er met een goed gevoel heen. Het is niet moeilijk om het adres te vinden. Ze word vriendelijk onthaald door de mensen. Ze drinken eerst koffie. En dan is het zover en mag ze het nestje zien.
Maar dat is erg moeilijk! Want welke moet ze nemen? Ze weet het niet echt want het zijn stuk voor stuk lieverds.
Maar Sandra heeft toch al steeds naar dat ene hummeltje gekeken dat iets achter in de mand ligt. Haar besluit is genomen. Deze neemt ze.
Ze heeft het hondje in haar handen en het kleine koppie met de kraaloogjes kijkt Sandra aan. Wat een lieverd is dit. Ze is verrukt. Met een warm gevoel neemt ze het in haar armen en knuffelt het zachtjes. Ze is verrukt over het kleine babyhondje dat nu van haar is. Ze wil naar huis toe om de familie haar nieuwe bezit en huisgenoot te laten zien.
Ze word naar de bus gebracht door de mensen en dat was het dan. Maar ze heeft wel de nieuwe naam al gegeven aan de fokkers van het lievelingetje van haar. Sheila zal ze heten en zo gaat ze huiswaarts. Met Sheila in haar draagtas waar het beestje lief ligt te slapen.

Het is al weer een tijdje geleden dat Sheila in huis is gekomen. Ze zijn zo gek met haar! En Sheila mag overal mee naar toe, zelfs in de kinderwagen.
Ze krijgt een goede opvoeding want ze mag natuurlijk niet alles. Het is een rakker, dat kleine beestje.
Het is een genot om haar te zien spelen. En Sandra kan haar geluk niet op. Ze heeft iets wat ze altijd zo graag wilde hebben: een hondje dat ze koestert en lief heeft. Maar Sandra weet niet dat Sheila haar naar de hand weet te zetten want het is zo’n lief beestje. Een echte rakker met van die kraaloogjes er in. En die kunnen je zo aankijken als je het woord ‘foei’ zegt!
Ja, Sheila zorgt wel dat iedereen haar begrijpt. Daar is ze goed in en verder is ze een lieve meidenhond en ze groeit voorspoedig.

Het is al weer een paar jaar later als Sandra iets merkt aan de hond wat er niet hoort te zitten. Ze neemt Sheila mee naar de dierenarts om haar na te laten kijken. Sandra komt thuis met betraande ogen. Sheila is ziek. In haar lieve hondenlijfje is een boos virus haar longen aan het verpesten. Sandra weet niet wat te doen.
Het kan niet weggehaald worden. Alhoewel ze zo haar best doet voor Sheila. Ze krijgt pillen en poeders en geeft die aan Sheila. Soms helpt het een tijdje en dan weer niet. En soms is Sheila zo zwak dat ze haast niet weet wat ze zou moeten doen om haar kleine beestje te helpen. Ze verzorgt Sheila heel zorgzaam, maar het mag niet baten. Sheila word zwakker en zwakker. Tot het arme beestje haast niet meer kan.

Sandra heeft een mooie foto van Sheila in de huiskamer hangen. Die was al een tijdje geleden genomen. Maar toen was ze nog niet ziek. Sheila is al ruim tien jaar als ze niet meer kan. Het is een moeilijke gang naar de dokter. Vooral omdat ze weet dat ze zonder Sheila terug zal komen. Sandra heeft veel verdriet. Ze laat Sheila cremeren en besluit de as uit te strooien.
Maar het verdriet blijft knagen. Want ze begrijpt nog niet waarom haar lieverd zo vroeg de grote reis moest maken. Samen met Chantal gaat Sandra haar verdriet verwerken. Samen sta je sterker al blijft het vreselijke pijn doen.