Onze hond Nonja

Onze hond Nonja

Door Joke Loevesijn

 

Het is drie juni 1986 als we na een rouwperiode van drie jaar weer aan een hond denken. De tekkeltjes Dinky en Ilonka zijn dan al een tijdje in de hemel waar ook hondjes naar toe mogen gaan. Eigenlijk hoefden we niet meer zo nodig.

Uiteindelijk zijn wij mensen met een bepaalde instelling. Als we er aan beginnen dan geen vacantie-adres en geen buitenlandse reizen meer voor ons. Want wij zetten ons voor 100% in voor dat levende wezentje. Want dat word een lid van ons gezin.
Onze zoon wist dat we stiekem wel eens advertenties lazen van fokkers. We hadden niet een tekkeltje in gedachten want dat deed ons teveel aan Dinky en Ilonka denken. Maar toen een vrouw bij ons in de buurt een Yorkshire Terrier had gekocht, gaf dat voor ons de doorslag. Zo’n klein droppie met kleine kraaloogjes!
Vader pakte het diertje direct op en hield het liefdevol vast.
En toen onze zoon dat zag, heeft hij achter onze rug om een afspraak gemaakt – zodat we een nestje konden bekijken in Amersfoort.

Op een zaterdag wilde onze zoon graag samen met ons de Amersfoortse Kei bekijken.
“Want die heb ik nog nooit gezien en die wil ik wel eens fotograferen,” zei hij. “Altijd leuk voor later.”
En dat terwijl hij helemaal niet van cultuur hield!
Omdat hij altijd zoveel voor ons deed, deden wij hem dat plezier. En zo gingen we op pad, in onze nieuwe auto, niet wetend dat we er vreselijk in werden ingeluisd!

De Amersfoorste Kei werd gefotografeerd en daarna wilde hij even naar een oude kennis – dat had hij natuurlijk ook al geregeld! We reden naar de zogenaamde kennis, ergens in Amersfoort.
Aldaar aangekomen werden we verwelkomd door een heer die veel ouder dan mijn zoon was en daarom dachten we dat het de vader van de oude kennis was. We mochten binnenkomen en werden naar de tuin geleid. Het was tenslotte mooi weer en de aangeboden kop koffie zou er wel ingaan.
Groot was onze verbazing toen de heer aan mijn zoon vroeg of wij al op de hoogte waren gebracht. Onze zoon zei: “Ze weten nog van niets!”
Wij begrepen er niets van.
Maar er liep wel een Yorkshire Terrier in de tuin, en toen de koffie op was,  nam de heer ons mee naar de schuur. En daar zagen we een complete ingerichte kennel met buitenverblijf! En er liepen puppies in de ren rond.
Mijn zoon zei: “Zoek er maar een uit! Jullie willen toch zo graag?”
We waren helemaal door het dolle heen! Weer een hondje in huis! Wat waren we voor de gek gehouden door hem!
Het was niet zo moeilijk om er een uit te zoeken want ze waren allemaal stuk voor stuk lief en schattig.

Nadat het hondje was uitgezocht en de koffie op was gedronken, reden we naar Amsterdam terug. Met onze nieuwe aanwinst: de kleine Lithel Nonja van de Pottershoeve. Het was 29 juni 1986. Een nieuw leven en nieuw begin!
Nonja is wel verwend, want ze wist precies wat ze kon bereiken, maar ze is opgegroeid tot een mooi en lief hondje!

 

 

Lithle Nonja vd Potters Hoeve
Op deze foto bijna 17 jaar!

 

Nonja, we willen je bedanken dat je al zo vreselijk lang bij ons bent. En ons deze liefde hebt gegeven. Je hebt in de periode dat de baas ziek in de kamer lag hem heel veel liefde en steun gegeven. Bedankt namens ons allemaal. Hopelijk ben jij de uitzondering die twintig jaar worden kan.


Namens Papa,  Mama en Leo